Samu't saring Kuro-kuro at Haka-haka

Archive for April, 2016

Panahon ng mga Pangakong Napapako

Ang Eleksyon sa Pilipinas ay panahon ng mga pangako. Mga pangakong nakakatawa, nakaiinis at ang iba’y nakaaawa. Para silang mga timang na manliligaw, ang mga kandidatong ito ay ipapangako ang lahat masungkit lang ang matamis na oo ng kanilang sinisintang liyag. Para sa bayan daw, sabi nila, give me a break! May malasakit daw, utot niyo! May puso raw, %$&&* niyo!

Come to think of it, ang tatagal na ng mga taong ito sa gobyerno (bukod dun sa isa na matagal munang nagsilbi sa ibang bansa bago naalalang siya pala ang tagapagligtas ng mga Pinoy, na may puso!), ngayon lang nila naisip ang mga ipinapangako nila? Pwede naman pala, bakit hindi nila nagawa? Kung talagang may malasakit sa bayan, bakit noong mayor ka o senador ka, hindi ka man lang nagmalasakit at ibinulong sa presidente na ito ang gawin natin. Kailangan mo talaga maging presidente?

Baka sabihin ng mga kandidatong ito, iba ‘yung ikaw ang presidente, iba when you’re the one calling the shots. This is precisely my next point, iba yung kandidato ka pa lang, iba na kapag presidente ka na. Nagtataka ka kung bakit hindi natutupad ng mga nagdaang presidente ang mga naipangako nila noong nangangampanya pa sila? Ano, trip lang nila na isipin natin na wala silang balls at wala silang isang salita? Hindi pa naman ako nagiging presidente, pero tingin ko lang, kapag presidente ka na, then you will see a whole new different perspective. A perspective that only 1 in every 100 million Filipinos can enjoy.

We must remember that there are 3 branches of the government, executive, legislative and the judiciary. Being a president is a balancing act, dapat ang mga hakbang na gagawin mo hindi sasaklaw sa trabaho at mandato ng legislative at sa judiciary. Ito rin ang dahilan kung bakit may mga batas na gusto ng presidente na maipatupad ngunit hindi naipapasa sa kongreso. Ang kongreso ay supposed-to-be an independent body, at daan-daan ang kinatawan dito, mga kinatawang may kani-kaniyang interes, paniniwala at antas ng kasakiman. Actually, palaisipan nga sa akin kung paanong may batas silang naipapasa kung sa pamilya nga na may anim na miyembro ay mahirap magkasundo.

Suffice it to say that when you’re a president, you don’t make haphazard decisions, (at least you’re not supposed to) lahat dapat dumadaan sa consultations kaya nga maraming cabinet secretaries at advisers e. Legal ba ang gagawin natin? Will this violate the constitution? Hindi puwede yung, ibigay ito kay ganito, itumba si ganun! Hindi sindikato ang pinapatakbo mo, boy.

Isa sa mga nakakatawang pangako ay ito, and I quote: Itaga niyo sa bato, anim na buwan, krimen, corruption at droga, wala na dito sa inyong lugar, wala na sa Luzon, Visayas at Mindanao! Whoah! San ka pa? Kung may Guiness Book of World record siguro sa pinakamatinding pangako sa eleksyon, ito na yun. Dis is it! Pak na pak, sabi ng mga beks! Kung hindi mo nakikita ang nakakatawa sa sinabi ng magaling na kandidato, pakibasa ulit o panoorin mo ulit ang video para dumami ang views. There was no holding back, hindi man lang sinabi na babawasan ng 50%, itinodo talaga! Wala na, zero, nil, itlog, bokya! Was he speaking in a different language? Dahil kung tagalog ito, iisa lang ang interpretasyon ko. How absurd! Now, tanungin mo ang sarili mo? Naniniwala ka sa pangako nito? O better yet, uto-uto ka ba?

Mataas ang pagtingin ko dati sa kandidatong ito but this campaign battle cry is a great disservice to him, and it is a glaring proof of ignorance. Ignorance sa lalim at sa ugat ng problema, kamangmangan sa tunay na estado ng mga abang maralita.  Ano ‘to, kaya mataas ang krimen dahil trip trip lang ng mga taong magnakaw at pumatay? Bored na sila kaya nagnanakaw at nangingidnap?

Mind you, crime is not a new discovery. Kung di ako nagkakamali, it started during biblical times, corruption or some forms of it, are also depicted in the Bible. And they will end it in 6 months! Ridiculous is it? It’s even blasphemous in my book! Only in the Philippines! Gusto kong pagsabayin ang facepalm at slow clap, di ko lang alam kung paano. Hindi pa nga ito nagagawa sa ibang bansa na mas may mga disiplinado at makabayang mamamayan. Following this train of thought, di ako magtataka kung ang susunod na TV ad nila ay ipapangako na nila na maging superpower gaya ng US ang Pilipinas bago matapos ang kanilang termino. Ano pa ang hinihintay niyo? Itodo niyo na!

Ironically, itong kandidatong ito ay sumisigaw ng pagbabago. But I can’t see any changes on this same old campaign tactic of deceiving voters by rhetorics. I can see the handiwork of a trapo all over this strategy, it was even brought to an extreme level.

Let me make this clear, I’m not campaigning against a particular candidate, not at this time. If you think he or she is the right guy for the job, then please vote for him/ her. Pero huwag kang hopia, huwag kang umasa na matutupad ang mga pangako nila. Hindi sila ang magliligtas sayo sa kahirapan at mag-aangat sa lugmok na kalagayan ng bansa. Dahil I’m telling you, mabibigo ka lang. They will try to keep their promises but they will fail. Because that’s the way it is. Wala tayo sa dream land, ang mga problema ng bansa ay hindi masosolusyunan ng isang kumpas ng magic wand.

Tumingin ka sa paligid mo, yung jeepney driver na nagsakay sa maling sakayan, yung ale na tumawid sa maling tawiran, yung malakas mangampanya sa FB sa kandidato niya pero malakas din maglagay sa MMDA enforcer. Ang mga taong ito ay may sariling mga interes at kani-kaniyang problema sa buhay. Hindi nila uunahin ang problema ng bansa, uunahin nila ang sarili nilang problema. I-multiply mo ang sitwasyong ito ng isandaang milyong beses at makikita mo ang tunay na sitwasyon ng bansa.

Ang isang pangakong natitiyak kong hindi mapapako ay ito: kung kikilos ka at magsusumikap na maabot ang mga pangarap mo sa buhay, hindi maglalaon at masusuklian ang iyong pagod at matitikman mo ang tamis ng tagumpay. Pangako nga ng isang Amerikanong politiko: Through hard work, perseverance and a faith in God, you can live your dreams.